Konstelacje II

10 09 2000

Piękne to uczucie wędrując wraz z tobą

Przy boku, w tę noc brokatową.

Gdy tymczasem nad nami, gdy podniesiemy głowy,

Rozpościera się świat wspaniały, zagadkowy.

Skrywający tajemnice przez rozum nie pojęte.

I wędrując z tobą, cóż za uczucie piękne...

Prawda to, że stąpam rajskim szlakiem,

Otoczony twym pięknem łączę się z wszechświatem,

I całą jego gwiazd srebrzystą łąką,

Które jednak niczym w porównaniu z tobą, me Słonko.

Jak mam do ciebie równać nawet wiosenny blask Spiki?

Włosy twe piękniejsze od Warkocza Bereniki.

No jakże to, powiedz sama, porównanie banalne.

Bo ty jesteś przy mnie, a gwiazdy są nieosiągalne!