Konstelacje VII [ zaćmienie ]

tworzysz mój dzień
rozjaśniasz świat i życie
każdy promień
umacnia mnie na szczycie

ponad wszystkim
w mym świecie jak Słońce trwasz
tak jak listki
drzew wszystkich pieścisz mą twarz

jedyna ty
nad głową moją świecisz
roztapiasz kry
lecz umiesz też oślepić

nie widzę nic
gdy niebo sobą skrywasz
za tajemnic
świetlisty lśniący dywan

piękno i blask
rażące niczym błyski
przez cały czas
kryjąc widok gwiazd wszystkich

a Księżyc wie
zazdrość tobą przemawia
zakrywa cię
i wtedy się pojawia

w środku dnia noc
jak kobieta z córkami
z milionem słońc
schowanymi gwiazdami

dajesz światło
skrywając resztę nieba
lecz zrozum to
że chować gwiazd się nie da